Als kind zat ik regelmatig aan de keukentafel te luisteren naar de verhalen van mijn ouders over hun werk. Ik luisterde niet alleen naar wat ze vertelden, maar had ook oog voor wat onbesproken bleef. De spanningen, de frustraties en de dingen die niet helemaal leken te kloppen. Ik was nieuwsgierig naar wat er achter de verhalen schuilging.

Die nieuwsgierigheid is nooit verdwenen. Ik heb altijd moeite gehad met situaties waarin de werkelijkheid niet overeenkomt met het verhaal dat erover wordt verteld. Zeker wanneer iets voor iedereen zichtbaar lijkt, maar toch onbesproken blijft. Ik ben gevoelig voor onrecht en heb een sterke behoefte om te begrijpen waarom mensen doen wat ze doen en waarom bepaalde situaties blijven bestaan, ook als duidelijk is dat ze niet goed werken.

In mijn eerste consultancybaan werd dat gevoel sterker. Ik zag hoe organisaties werkten met regels, structuren en afspraken die op papier logisch waren, maar in de praktijk niet altijd recht deden aan de mensen die ermee moesten werken. Ik zag hoe zichtbaarheid en erkenning verdeeld waren, hoe cijfers en resultaten leidend werden en hoe de menselijke werkelijkheid soms naar de achtergrond verdween.

Ik heb me nooit helemaal gemakkelijk kunnen voegen naar de vanzelfsprekendheden die daarbij hoorden. Niet omdat regels of structuren op zichzelf verkeerd zijn, maar omdat ik me blijf afvragen wie ze dienen, wat ze mogelijk maken en wat ze buiten beeld houden. Dat heeft me soms ook in lastige situaties gebracht. Door tegenslagen heb ik geleerd om mijn eigen vragen serieus te blijven nemen en niet direct weg te bewegen van wat ongemakkelijk is.

Die houding heeft me uiteindelijk naar de begeleidingskunde gebracht. In mijn werk als People Coach en organisatiebegeleider vond ik een manier om mijn nieuwsgierigheid te verbinden aan het begeleiden van mensen, teams en organisaties. Ik merkte dat ik vooral geïnteresseerd ben in de momenten waarop iets niet meer vanzelf spreekt. Wanneer mensen vastlopen, gesprekken steeds opnieuw op hetzelfde uitkomen of een organisatie blijft veranderen zonder dat er wezenlijk iets verandert.

Ik herinner me een gesprek in een managementteam waarin veel werd gesproken over het vertrek van medewerkers. De vraag was vooral of die medewerkers wel voldoende geschikt waren. Ik stelde een andere vraag: Wat maakt dat mensen hier vertrekken met het gevoel dat ze tekortschieten?

Die vraag bracht een ander gesprek op gang. Niet omdat er direct een antwoord of oplossing was, maar omdat het perspectief verschoof. Er ontstond ruimte om ook naar de eigen rol en de manier waarop de organisatie functioneerde te kijken.

Dat is wat mij in begeleiding interesseert. Niet bevestigen wat we al denken te weten, maar onderzoeken wat we misschien liever niet zien. Ik ben niet op zoek naar ongemak om het ongemak. Wel geloof ik dat juist in tegenstrijdigheden, twijfel en spanning iets zichtbaar kan worden wat anders buiten beeld blijft.

Mijn denken is sterk beïnvloed door filosofie, complexiteit en ideologiekritiek. Het helpt me om vanzelfsprekendheden te bevragen en te onderzoeken hoe verhalen, overtuigingen en systemen ons handelen beïnvloeden. Tegelijkertijd ben ik me ervan bewust dat iets doorzien niet betekent dat je er zomaar aan kunt ontsnappen. Inzicht leidt niet automatisch tot verandering. Juist die spanning tussen begrijpen en daadwerkelijk anders handelen houdt me bezig.

Ik ben eigenzinnig, kritisch en nieuwsgierig. Ik stel vragen, ook wanneer de antwoorden niet direct voor de hand liggen. Tegelijkertijd ben ik me ervan bewust dat ik zelf onderdeel ben van de werkelijkheid die ik onderzoek. Ik sta er niet buiten en heb niet de pretentie te weten hoe het moet.

IN VERSUS is mijn praktijk voor begeleiding, onderzoek en organisatieontwikkeling. Een plek om samen met mensen, teams en organisaties te onderzoeken wat er speelt, welke vanzelfsprekendheden het handelen bepalen en waar ruimte ontstaat om anders te kijken en te handelen.

Ik beloof geen eenvoudige antwoorden en maak het niet per se comfortabel. Wel bied ik aandacht, betrokkenheid en de bereidheid om samen te onderzoeken wat vaak onbesproken blijft.

Want soms begint verandering niet met een antwoord, maar met de bereidheid om een vraag te stellen die eerder niet gesteld werd.